خط داستانی
یک مرد و یک آپارتمان، که دربارهشان هیچ نمیدانیم. این پیشفرض یک مستند مفهومی است که بر پایهٔ ارائهٔ عمداً محدود اطلاعات به بیننده بنا شده است. ما به فضای خصوصی پشت در بسته نگاه میکنیم، جایی که معمولیترین فعالیتها انجام میشود: پختن ناهار، آماده کردن چای، خوردن ناهار، روشن کردن آتش در شومینه. در این تکنمایش مسکونی، یک بازیگر زندهٔ دوم که طرح داستان تجسمیافته در گفتار را زنده کند، بهطور مشتاقانهای غایب است. این اثر به مطالعهٔ وجود یک انسان در شخصیترین فضای خود تبدیل میشود - یک مسکن که میتواند به همان اندازه پناهگاهی از آرامش و امنیت باشد که قفسی طلایی از تنهایی.
