خط داستانی
سلاخی ژئوسفیست یا اشک های ژئوسفیست در سال دو هزار و دو به صورت ویدیو ساخته شد و در طول یک سفر جاده ای منظم به مدت هفت هفته پس از سپتامبر یازدهم به تصویر کشیده می شود. اثر از لحاظ جسارت سمفونی وار است و تأملی پیچیده درباره نشانه شناسی مناظر آمریکاست. با استفاده از شیوه های اساسی ژئوسفیست ها که باور داشتند با عملی کردن وسیله ای اسرارآمیز، مناظر می توانند از نظر احساسی با یکدیگر مرتبط شوند، اثر از الگوریتم های بصری مختلفی برای پیشنهاد و کشف ویژگی های ساختاری غیرساکن در مناظر آمریکا استفاده می کند. صداهای اثر با یک دستگاه صفحه کاغذی باستانی از سال ۱۸۹۵ تولید شده است که بیش از چهار دهه بدون تغییر مانده و نوای غمبار و رپاسوردانه ای دارد. در بازآفرینی های شکسته و فانتازمایی از افق، اثر استعاری نامطمئنی از وضعیت اتحادیه ارائه می دهد و به سنت های نقاشی ادای احترام می کند.
