مارتین اسکورسیزی

مارتین چارلز اسکورسیزی (/skɔːrˈsɛsi/ skor-SESS-ee، ایتالیایی: [skorˈseːze, -se]؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۲) یک فیلمساز آمریکایی است. او که یکی از چهره‌های مهم عصر جدید هالیوود است، جوایز بسیاری از جمله یک جایزه آکادمی، چهار جایزه بفتا، سه جایزه امی، یک جایزه گرمی و سه جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است. او در سال 1997 موفق به دریافت جایزه AFI Life Achievement، انجمن فیلم مرکز لینکلن شده است.ادای احترام در سال 1998، افتخار مرکز کندی در سال 2007، جایزه سسیل بی. دمیل در سال 2010 و کمک هزینه تحصیلی بفتا در سال 2012. چهار فیلم او توسط کتابخانه ملی کنگره به‌عنوان «کتابخانه کنگره» به‌عنوان مهم‌ترین یا از نظر تاریخی به ثبت ملی رسیده‌اند.

اسکورسیزی در سال 1968 مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشکده فرهنگ، آموزش و توسعه انسانی استاینهارت دانشگاه نیویورک دریافت کرد. کارگردانی اواما، آن کسی که در من را می زند (1967)، در جشنواره فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهه‌های 1970 و 1980، فیلم‌های اسکورسیزی، که بسیار تحت‌تاثیر پیشینه و تربیت ایتالیایی-آمریکایی او در شهر نیویورک قرار داشتند، بر مردان شیطون‌باز متمرکز بودند و جنایت، تبهکاری، نیهیلیسم و ​​مفاهیم کاتولیک گناه و رستگاری را بررسی می‌کردند. سبک‌های علامت تجاری او در استفاده گسترده از حرکت آهسته و فریم‌های ثابت، روایت صوتی، بخش گرافیکینشانه‌های خشونت شدید و استفاده آزادانه از توهین برای اولین بار در خیابان‌های متوسط ​​(۱۹۷۳) نشان داده شد.

اسکورسیزی برنده نخل طلای کن با راننده تاکسی (1976) شد که با بازی رابرت دنیرو در نقش یک کهنه سرباز ویتنام. دنیرو از طریق هشت فیلم دیگر، از جمله نیویورک، نیویورک (1977)، گاو خشمگین (1980)، پادشاه کمدی (1982)، دوستان خوب (1990)، کازینو (1995) و مرد ایرلندی (2) با اسکورسیزی مرتبط شد.019). در دهه‌های بعد، او با مجموعه‌ای از همکاری‌ها با لئوناردو دی‌کاپریو، از جمله باندهای نیویورک (2002)، هوانورد (2004)، رفتگان (2006)، جزیره شاتر (2010) و گرگ وال استریت (2013) به موفقیت در گیشه دست یافت. او با دنیرو و دی کاپریو در «قاتلان ماه گل» (۲۰۲۳) کار کرد. او همچنین پس از ساعت‌ها (۱۹۸۵)، رنگ پول (۱۹۸۶)، آخرین وسوسه مسیح (۱۹) را کارگردانی کرد.88)، عصر بی‌گناهی (1993)، کندون (1997)، هوگو (2011)، و سکوت (2016).

او در تلویزیون، قسمت‌هایی را برای سریال‌های HBO Boardwalk Empire (2010–2014) و Vinyl (2016) و همچنین مستند HBO Public Speaking (2010) و سریال مستند Netflix Pretend It's a City (20) را کارگردانی کرده است. او همچنین چندین مستند راک را کارگردانی کرده است، از جمله آخرین والس (1978)، بدون جهت به خانه (2005)، و روشنایی بدرخش.t  (2008). او تاریخ سینما را در مستندهای «سفر شخصی با مارتین اسکورسیزی در میان فیلم‌های آمریکایی» (1995) و «سفر من به ایتالیا» (1999) بررسی کرده است. او که مدافع حفظ و مرمت فیلم است، سه سازمان غیرانتفاعی را تأسیس کرده است: بنیاد فیلم در سال 1990، بنیاد سینمای جهان در سال 2007 و پروژه میراث فیلم آفریقا در سال 2017.